گم شدن شادی در مردم و توافق هسته ای

بیست و چهارم تیر سال نود و چهار باید روز خوبی برای ایران و حتی جهان باشد. اما نمی دانم چرا تقریبا هیچ قدر شادی به سراغم نیامد . حتی به اندازه پیروزی تیم های ملی در مسابقات مهم مثلا فینال . کمی فکر کردم گفتم شاید حال من خوش نیست . زیرا واقعا اینروزها عموما حال شرکت ها علی الخصوص شرکت های پیمانکاری خوش نیست. اما دیدم مردمان هم حال بهتری ندارند. از شادی گسترده و سازمان دهی شده که در شان تلاش بزرگان این توافق باشد خبری نیست. مطالب روزنامه کیهان و رسالت و سایر دل نگران ها هم استرس مردم را افزایش می دهد. باز دست رهبری درد نکند که صاف و پوست کنده مواضع و نگاه مثبت خود را به ملت منتقل کرد.
اما چرا مردم شاد نیستند؟ دکتر ظریف

به یاد شعر دکتر کدکنی افتادم :
طفلی‌ به‌ نام شادی‌، دیری‌ست‌ گم‌شده‌ ست‌
با چشم‌های‌ روشنِ برّاق‌
با گیسویی‌ بلند، به‌ بالای‌ آرزو.
هر کس‌ ازو نشانی‌ دارد،
ما را کند خبر
این‌ هم‌ نشان‌ ما:
یک‌سو، خلیج‌ فارس‌
سویِ دگر، خزر.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *